Een gedicht of een kort verhaal kan als een spiegel fungeren. Het neemt je mee naar een andere plek, een ander perspectief, en laat je op een nieuwe manier kijken. Soms naar jezelf, soms naar een situatie. En zonder dat je er bewust over nadenkt, verschijnt ineens het antwoord op die ene vraag: Waar kijk ik eigenlijk naar?
De verhalen- en gedichtenbundels “Breinbijters en Knagende aanverwanten” en “Voortdurende vertelling en Bemoedigende boodschappen” zijn zulke spiegels. Tijdens het schrijven gebeurde er iets bijzonders: gedichten vloeiden naadloos over in korte verhalen, en de dialogen van personages leken plots poëzie. Zo ontstonden teksten die spelen met vorm en betekenis.
Mijn inspiratie komt vaak uit het dagelijks leven – ervaringen, indrukken, of hersenspinsels die we allemaal wel eens hebben. Mijn gedichten en verhalen kunnen je aan het denken zetten, je misschien even laten stilstaan, en soms bewust een beetje schuren.
Het is mijn bedoeling dat een lezer mijn teksten keer op keer herleest, telkens iets nieuws ontdekt, en steeds een diepere laag van betekenis ontwaart.
Het bleek een prima manier te zijn om mijn eigen stem te vinden en vlieguren te maken. Zodoende heb ik verhalen voor kinderen geschreven, tot aan horror die zonder waarschuwing uit mijn pen kwam gekropen.
Naar verloop van tijd werd het me duidelijk dat ik me het prettigst voel wanneer ik mijn eigen ervaringen, mijn eigen wereld als basis neem. Dat klinkt heel logisch maar dat was wel iets wat ik heb moeten ontdekken.